یونس در اقیانوس

دیگر تمام شد

younnos — Thu, 05 Nov 2009 20:27:18 GMT

با این موضع گیری های بی منطق سران دوم خردادی مانند:

- بیانیه های آتشین و چریک مآبانه (ادبیاتی که دوران آن در این کشور گذشته است.)؛

- خود را به جای منتقد حکومت جمهوری اسلامی جا زدن (در حالی که سالیان سال خود عهده دار حکومت بوده اند و اگر مشکلاتی هست، پس خود آنها هم در این مشکلات، دستی دارند)؛

- ادعای پیروی از خط امام، و حرکت کردن در جهتی مخالف نظرات امام؛

- دروغ گویی؛

- در نظر نگرفتن مصالح ملی و تحریک به آشوب و اغتشاش؛

- نادیده گرفتن مخالفان و حقوق آنها (آن هم کسانی که وقتی قدرت دستشان بود، مدعی جامعه مدنی بودند): دیگر هر کسی دنبال این آقایان راه بیفتد، یا هالو است یا مغرض.

و البته این به معنای پذیرش تمام و کمال طرف مقابل نیست.

مشکل ما کدام است؟

younnos — Fri, 30 Oct 2009 19:28:18 GMT

اشاره:

اول: نقد و بررسی کتاب بحران دنیای متجدد اثر رنه گنون، در چهار جلسه، جمعه های ماه آبان (ساعت 10 صبح) برگزار می شود. مکان آن هم کتابخانه امامت در بلوار کشاورزی است.

دوم: متن زیر تحلیل کوتاهی است بر وجوهی از اتفاقات پس از انتخابات. اکنون که زمان گذشته است و از دور به آن وقایع می نگریم، کمی بهتر می توانیم تحلیل کنیم. اگر چه برای تحلیل تمامی وجوه این رخداد، زمان فرا نرسیده است.

وقایع چند ماه گذشته، مرا در دیدگاهی که داشتم راسخ تر کرد:«مشکل ما اقتصاد نیست.»

سالها به دوستانی که با آنها گپ و گفت وگو داریم می گفتم که به دور و اطراف خود نگاه کنید، اکثر کسانی که دلشان به دنبال آرمانهای انسانی است، مردمی نیستند که فارغ از مشکلات اقتصادی باشند؛ کافی است نگاهی بیندازیم به آدمهای بالا شهر که در پول غرقند اما در طول سال نه یک کتاب می خوانند، نه سری به یک محفل فرهنگی یا دینی می زنند و نه دغدغه عدالت دارند و نه هیچ آرمان انسانی دیگر.

از میان تمام ارزشهای انسانی فقط به «آزادی» می اندیشند که آن هم معمولا ته قضیه که در بیاوری می بینی داغ هستند که چرا ایران کنارِ دریای دوبی یا آنتالیا ندارد. هر چقدر هم مخالفانِ نظر من، با ژست روشنفکرانه، تمایلات خود را پنهان کنند، آشکار است که آزادی مورد نظر اینان، که همان آزادی پدید آمده در دنیای مدرن است، با بی بند و باری عجین شده است.

و از سوی دیگر، کافی است سری به کتاب فروشی بزنی تا ببینی آنهایی که کتاب می خرند معمولا وقتی از در کتابفروشی بیرون می روند، کف جیب خود را جارو کرده اند! یا به یک محفل دینی یا فرهنگی سر بزنید تا بینید معمولا انسانهای از طبقه متوسط هستند نه طبقه مرفه.

مشکل نبود «تفکر» است نه پول. و البته این مشکل بی فکری، در این سر طیف یعنی در بین معتقدان به انقلاب هم خود را نشان داده است. که اگر نبود، با یک واقعه سردرگم نمی شدند. در این اتفاقات اخیر، اتفاق جدید و خاص یا غیر منتظره ای رخ نداد. تمامی این اتفاقات، با توجه به وضعیت فکری و اجتماعی جامعه ما قابل پیش بینی بود؛ فقط آتشی بود زیر خاکستر که خود را نشان داد.

آیا قابل پیش بینی نبود که اهل سیاست و فکر مترفِ اشرافی که پس از پایان جنگ و فوت امام، بازگشت به جامعه جهانی را در سر می پروراندند و به فکر جامعه سکولار بودند تا جاده ی پیش روی خود را صاف کنند، در تقابل با تفکر اسلام سیاسی قرار گیرند؟

برخی افراد هم از خشونتهای پس از انتخابات شگفت زده شده اند. این موضوع هم هیچ جای تعجب نداشته و ندارد؛ آنچه جای شگفتی دارد آن است که برخی دوستان که فلسفه، رسانه، جامعه شناسی و... خوانده اند از این اتفاقات تعجب کرده اند. انتظاری غیر از این داشته اند؟

اما از دید نگارنده این سطور، در جامعه ای که حجت الاسلام الف در تهران یا آیت اله ب در اصفهان یا قم یا مشهد و... سالیان سال به تحریک پامنبری های عوام خود مشغول هستند، کاملا عادی است که تنها راهکار برخورد با مخالفان، خشونت باشد. (بماند که این آقایان، عوام را در عوامی نگه می دارند و به فکر ارتقای فکری آنها نیستند چرا که مردم در عوامی بمانند، سر به راه تر هستند.)

آینده کشور فقط و فقط با اندیشه ورزی متالهانه و البته بدون نفس پرستی (درباره این شرط دوم یعنی نفس پرستی در آینده خواهم نوشت.) قابل تبیین و تحلیل دقیق خواهد بود و ایمان دارم که آنهایی که اندیشه خود را سامان نداده اند، در تبیین تحولات آینده کشور بیش ازین مشکل خواهند داشت. و البته می دانم آنهایی که خود را به تفکر نظام مند عادت نداده اند، کمبود آن را حس نمی کنند و معمولا اندیشه و اندیشه ورزی را از آن گونه تجملاتی می دانند که با نبود آن هم می توان زندگی را جلو برد.

و از سوی دیگر، آنهایی که دل به آینده این انقلاب سپرده اند، به جای آن که به انتقادات مقطعی و بیان این مشکل و آن مشکل، و عملکرد بد این مسئول و آن مسئول بپردازند، باید به فکر تدوین منظومه فکری ای باشند که که بتواند رخدادهایی مثل اتفاقات پس از انتخابات را، بدون غافلگیری، حل و هضم نماید.

ضربان قلب

younnos — Mon, 12 Oct 2009 14:22:18 GMT

اشاره:

اول:با چند تا از بچه ها، موسسه پژوهشهای بنیادین را تاسیس کرده ایم در باب مطالعات غربشناسی. تازه متولد شده است و اولین برنامه عمومی که در آینده نزدیک خواهیم داشت، جلسات بررسی و نقد کتاب خواهد بود که اولین جلسه آن 8/8/88 در کتابخانه امامت در بلوار کشاورز برگزار خواهد شد. کتاب خوب اگر سراغ دارید پیشنهاد دهید.

دوم (جدید/ یکم آبان): مهران حریرچیان، از اهل فرهنگ اصفهان با این دنیا خداحافظی کرد. برای شادی روحش فاتحه ای قرائت کنید.

دوستی پیامک زده بود که: «چشمان بینایتان را بر روی معجزه هایی که در هر لحظه پیرامونتان رخ می دهد باز کنید؛ حتی اگر این معجزه، یک ضربه تپش قلبتان باشد.»

ما انسان ها به آن چیزهایی که در پیرامونمان هستند، خیلی زود عادت می کنیم حتی اگر شگفت انگیزترین پدیده ها باشند؛ و فعلا بگذریم از این «عادت»، چه بر سر انسان که نمی آورد.

لازم نیست برای آن که متعجب شویم، به ستاره ای در چند میلیون سال نوری دورتر از زمین بیندیشیم یا بدانیم جانوری در اعماق جنگلهای آمازون فلان خصوصیت عجیب و غریب را دارد یا فلان گیاه یا جانور... نه! فقط لحظه ای به خود نگاه کنیم که بدنی داریم که اندام های آن بدون اجازه ما مشغول به کارند.

این آدمیزادی که می گوید بدنِ «من»، قدرتِ «من»، هوشِ «من»، عمل «من»، فکر «من» و دهها من من دیگر، نه قلبش، نه کبدش، نه کلیه اش، نه دستگاه گوارشش به اجازه او کار نمی کنند.

و اگر کمی نوشته های فلاسفه و حکما را هم خوانده باشی، به غیر از این موارد، به آن چه که می پنداری به اختیار خودت انجام می دهی هم شک می کنی!

اصولا بدن آن چیزی است که حضرت حق، برای مدتی کوتاه، به انسان اجاره داده است برای آمدن به جایی که نه از او برای آوردنش اجازه گرفته اند و نه برای بردنش...

زندگی متناقض!

younnos — Thu, 20 Aug 2009 12:37:18 GMT

● در دنیای مدرن که هر روز سنت سخت تر نفس می کشد و میراث انبیا و اهل خرد و حکیمان آن ازمنه، در زیر چرخهای تکنولوژی و زیر پای اهل مدرنیته نابود می شود یا به فراموشی سپرده می شود، برخی سنت ها همچنان به حیات خود ادامه می دهند و نسیمی به کویری که در آن زندگی می کنیم می رسانند. و چه جالب که هنوز سنت هایی هستند که بدیهیات مدرنیته ی آخرالزمانی را به چالش می کشند! در دنیایی که از بدیهیات است که:

- سرانه مصرف بالاتر نشانه رشد یافتگی است؛

- بدن ماشینی است که باید بدان سوخت (غذا) رساند و مسلم است که گرسنگی کشیدن هیچ خیری برای این ماشین (بدن) ندارد؛

- روح هم که اصلا وجود ندارد. آن چه هست صرفا روان است که آن هم با گرسنگی به جایی نمی رسد،

روزه ماه رمضان سنتی است که تمام این بدیهیات و به تبع آن عقل مدرن را کمی قلقلک می دهد که: نه! مسائلی هست که تو نمی دانی!

اما این که تا چه زمانی می توانیم این گونه متناقض زندگی کنیم و روزی مدرن باشیم و روزی سنتی، خود بحثی مبسوط می طلبد؛ کوتاه این که شاید این وضعیت چندان دوام نیاورد و یکی را به دیگری بفروشیم.(و شاید تا کنون فروخته ایم و خود خبر نداریم.)

● احادیثی در این روزهای اخیر دیدم که ثمرات روزه داری را این موارد بیان کرده اند:

- اندیشه تان تربیت می شود؛

- دل‌هايتان خداوند متعال را می بیند؛

- شیطان را دور می کند؛

- مقام انسان را در قیامت بالا می برد.

● و اما برخی از این احادیث:

پيامبر صلي‌الله عليه و آْله و سلم مي‌فرمايد: « كسي كه شكم خود را گرسنه نگه دارد، انديشه‌اش تربيت مي‌شود.»

ايشان همچنين مي‌فرمايند: «با تشنگي و گرسنگي با نفس‌هايتان مبارزه كنيد، همانا پاداش اين كار همانند پاداش مبارزه در راه خداست و عملي دوست داشتني‌تر از گرسنگي و تشنگي نزد خدا نيست.»

و نیز می فرمایند: «گرسنگي بكشيد و بر بدن‌هايتان سخت بگيريد، شايد دل‌هايتان خداوند متعال را ببيند.»

و همچنین: «برترين شما روز قيامت، نزد خدا، كسي است كه گرسنگي بيشتري كشيده باشد و در خداوند متعال، تفکر بيشتري نموده باشد.»

و در حديثي از معصوم عليه‌السلام هم آمده است: «با گرسنگي، مجاري شيطان را تنگ نماييد، كه او مانند خون در بدن انسان جاري است.»

این حدیث علي عليه‌السلام هم خواندنی است: «روزه دل با ارزش‌تر از روزه زبان و روزه زبان، باارزش‌تر از روزه شكم است.»

آشفتگی ها و غبارهای جامعه در زمان مشروطه/ چرا مشروطه از مسیر خود خارج شد؟

younnos — Mon, 03 Aug 2009 11:28:18 GMT

صد و سه سال از سالگرد مشروطیت و یک سده از نقطه عطف این واقعه یعنی به دار آویختن شیخ فضل اله می گذرد. نمی توان درباره اوضاع اجتماعی، سیاسی و فرهنگی ایران اظهار نظر کرد و درباره مشروطه سخنی نگفت. گذشت این سالهای متعدد از مشروطه، هنوز باعث قدیمی شدن آن نشده است چرا که پارامترهایی که در جامعه آن روز نقش ایفا می کردند، بدون تغییر آنچنانی، در جامعه امروز هم وجود دارند.

جستجوي نسبت سنت و تجدد ‌ ‌

انقلاب مشروطه، به دنبال آشنایی ما با غرب رخ داد و در یک کلام، ایرانیان در این انقلاب، به دنبال پیدا کردن «نسبت بین سنت و تجدد» بودند. نخبگان این سرزمین می خواستند در پیشرفت و ترقی، یا به زبان آن زمان، در پروغره سهیم باشند. می خواستند ایران در جمع کشورهای متمدن سهیم باشد اما پرسشی که مطرح می شد این بود که چگونه این امر ممکن است؟ در حقیقت، می توان گفت در زمان مشروطه، کسی نبود که وضعیت نابسامان کشور را منکر باشد. از آثار، نوشته ها و گفته های آن زمان، بر می آید که همه نخبگان اعم از روشنفکران، تحصیل کردگان فرنگ تا روحانیون مذهبی و حتی شاهزادگان و درباریان، به ویرانه بودن مملکت زمان قاجار اذعان داشتند و البته درک این موضوع، خیلی هم سخت نبود.

اما از سوی دیگر، ایران از کشورهای صاحب فرهنگ و تمدن محسوب می شود و همچون یک کشور آفریقایی نیست که بتوان پیشینه فرهنگی و تمدنی آن را نادیده گرفت و از صفر شروع کرد. همین موضوع بود که درک صحیح سنت و تجدد و برقراری نسبت صحیح بین آن دو را ضروری می ساخت.

طيف هاي گوناگون اجتماعي حاضر در مشروطه و نوع تعامل آنها

موضوع دیگری که در وقایع مشروطه قابل ارزیابی است و تجربیان فراوانی را به دنبال دارد، بررسی چینش نیروها و طیف های گوناگون اجتماعی حاضر در وقایع و نوع تعامل و احیانا تقابل آنهاست.

در جریان مشروطه، طیف های مختلف اجتماعی به صحنه می آیند. از روحانیون مذهبی مانند شیخ فضل اله، بهبهانی و طباطبائی و یا نائینی که با تنزیه الامه خود در مقام یک تئوریسین ظاهر شد تا امثال بابی ها و همچنین نیروهای غیر مذهبی و ضد مذهبی که این گروه اخیر، آنچنان در روزنامه ها و نطق ها و خطابه ها به مقدسات توهین می کردند که داد امثال شیخ فضل اله در آمد.

فضاي آشفته‌ زمان مشروطه‌ ‌

در مشروطه توده های مردم نیز در ماجرا وارد شده و به مشروطه خواه و غیر مشروطه خواه تقسیم شده بودند. حتی شهرها نیز هر کدام در قبال مشروطه موضعی خاص داشتند؛ مشروطه تهران، مشروطه تبریز، مشروطه اصفهان و... هر کدام ویژگی های خود را داشتند.

در چنین اوضاع و شرایطی، مسائل و اتفاقاتی حائز اهمیت است. ورود سفارتخانه های خارجی، مثلا انگلیس، یکی از آنهاست که در ادامه، بدان اشاره خواهیم کرد. یکی دیگر از مسائل مهم دوران مشروطه، عوض شدن متعدد سیر وقایع و اتفاقات در مسیرهایی پر و پیچ خم است که خود جای بحث فراوان دارد. مثلا در اوایل این حرکت، مردم درخواست عدالتخانه دارند اما پس از مدتی واژه «مشروطه» بر سر زبانها می افتد. توجه داشته باشیم که تا پیش از آن، بسیاری از مردم اصلا نمی دانستند که مشروطه به چه معناست. این واقع درس آموز است که بسیاری از مردم تا مدتها، به تقلید از روشنفکران، می گفتند مشروطه می خواهیم اما اصلا نمی دانستند ماهیت آن چیست! بسیاری از مردم با هم به بحث می پرداختند و بر سر چیزی که نمی دانستند چیست، نزاع می کردند. فضای جامعه پر از غبارها و آلودگی های فرهنگی و اجتماعی شده بود؛ همه می دانستند وضعیت کشور مطلوب نیست اما اینکه به کجا می خواستند برسند نمی دانستند.

همین شرایط باعث می شد بسیاری از مردم نتوانند مسائل را تجزیه و تحلیل کنند. و البته این فضا دقیقا مطلوب نیروهایی بود که می خواستند از فضای آشفته به نفع خود استفاده کنند.

در همین غبارهاست که سفارتخانه انگلیس، دیگهای پلو راه می اندازد و از متحصنان پذیرایی می کند!

سخنان شيخ فضل اله در هياهوها گم شد

در همین فضاست که مخالفان شیخ فضل اله به او تهمت «طرفداری از استبداد» را می زنند با این که می گفت: «در اين مدت مكرر گفته و باز مى‏گويم، همه بدانيد كه مرا در مشروطيت‏ و محدود بودن سلطنت... حرفى نيست. بلكه احدى نمى‏تواند موضوع را انكار كند و موقوف داشتن بعضى بدعت‏ها لازم است. اصلاح امور مملكتى از قبيل‏ ماليه و عدليه و ساير ادارات لازم است كه تماماً محدود شود. اگر ما بخواهيم‏ مملكت را مشروطه كنيم و سلطنت مستقله را محدود داريم و حقوقى براى‏ دولت و تكليفى براى وزرا معيّن نماييم، محققاً قانون اساسى و نظامنامه‏ و دستورالعمل‏ها مى‏خواهيم.»

در همین فضای آشفته، شیخ فضل اله بارها تاکید می کند که با مشروطه مخالف نیست اما از فضای به وجود آمده توسط نیروهای ضد مذهبی و اینکه « به انبيا و اوليا توهين مى كنند و حرف هاى كفرآميز مى زنند» ناراحت است و اینکه «عين همين حرف ها را در كميسيون هاى مجلس» شنیده است و از « از خوف آن كه مبادا بعدها قوانينِ مخالفِ شريعت اسلام وضع كنند»، مادّه نظارت فائقه چند تن از مجتهدان طراز اول بر مصوّبات مجلس را پیشنهاد داده است. پس با اصل و اساس محدود شدن استبداد مشکلی ندارد بلکه از جای دیگری نگران است. اما، این سخنان در وسط آشفتگی ها و غبارها به جایی نمی رسد.

شیخ بارها و بارها تاکید می کند که «مشروطه ای که از دیگ پلوی سفارت انگلیس بیرون بیاید و امثال یپرم برای آن سینه بزنند، به درد ما نمی خورد!» و تذکر می دهد که «ای عزیز اگر مقصود تقویت اسلام بود، انگلیس حامی آن[مشروطه] نمی شد.

اما مخالفان شیخ فضل اله با ایجاد غبارهای اجتماعی، او را بایکوت کرده بودند. آنها عوام را در مقابل او شورانده بودند و حرف شیخ در وسط هیاهوها گم شده بود.

رسول زاده در آن زمان برای روزنامه ترقی می نویسد:« انسان تا چه اندازه می‌‌تواند سقوط بكند كه شخص دارای حرمت و احترام بزرگ در نزد مردم را، در میان كف ‌‌‌‌زدن همان مردم، به دار می‌‌كشند و كسی اعتراضی نمی‌‌‌كند.»

و در گزارش دیگری، این گونه می نویسد:« جماعت تا چه حد تغییر پیدا می كنند؟ در حالی‌كه تا چندی پیش ممكن نبوده ‌است حتی نام درویشی‌‌‌، روضه خوانی و معمم دوره‌‌‌‌گردی را در نزدشان به بی احترامی برند، اینك شخصی را كه تا دو سال پیش عالم‌‌‌ترین و فاضل‌‌‌‌ترین علما به ‌‌‌‌شمار می‌رفته، پیش چشمانشان به ‌‌‌‌‌دار می‌‌‌كشند.»

شیخ البته چرخش روزگار را خوب می شناخت، در آنجایی که خطاب به طباطبائی و بهبهانی می گوید:«... امروزه چون محتاج به شما هستند، اين است كه شما را با لفظ، به مراتب عاليه رسانده اند، براى اين است كه قوّه و قدرتى به دست بياورند، آن وقت شما را از درجات عليا به مرتبه سفلا برمى گردانند. اولين علامتش اين است كه ميانه شما را با من چنان برهم زده اند كه هيچ وقت اصلاح نشود. امروز نوبت من است، چند روز ديگر نوبت شما مى رسد!... اين جماعت شما را به خاك سياه خواهند نشانيد. از اين هم بيش تر، گفتن نشايد.»

پیش بینی شیخ خیلی زود به واقعیت پیوست و غبارها دامن این دو روحانی را هم گرفت؛ طباطبائی منزوی شد و بهبهانی را هم ترور کردند. مسیر مشروطه آنچنان به بیراهه رفت که از حریت و پروغره و مجلس شورای ملی و دیگر شعارهای منورالفکرانِ ضد استبدادِ قاجار، دیکتاتوری رضا پهلوی سر بر آورد و البته باز هم به پشتیبانی همان منورالفکرها و همان انگلیس.

* چاپ در روزنامه اصفهان (12 مرداد 88)

آرام آرام، در نرو!

younnos — Mon, 20 Jul 2009 12:39:18 GMT

● سوره نور آيه63 :

لَا تَجْعَلُوا دُعَاء الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاء بَعْضِكُم بَعْضًا قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنكُمْ لِوَاذًا فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَن تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

دعوت پيامبر را در ميان خود، مانند دعوت بعضى از شما نسبت به بعضى ديگر تلقى نكنيد. خداوند كسانى را كه از شما پشت سر ديگران پنهان مى‌شوند و يكى پس از ديگرى فرار مى‌كند مى‌داند، آنها كه مخالفت فرمان او مى‌كنند بايد از اين بترسند كه فتنه‌اى دامنشان را بگيرد يا عذاب دردناك به آنها برسد.

●●●

اول:

علامه طباطبائی در المیزان⁽¹⁾، درباره« دُعَاء الرَّسُولِ» می گویند: دعاء الرسول به معنای دعوت آن جناب است مردم را برای کاری از کارها، مانند دعوتشان به سوی ایمان، عمل صالح... و امر فرمودنشان به امور دنیا و آخرتشان؛ همه اینها دعای او، و دعایی از اوست... و این آیه مذمت می کند کسانی را که وقتی آن جناب دعوتشان می کند، سر خود می خوارانند و اعتنایی به دعوت آن جناب نمی کنند.

دوم:

ایشان درباره «َتَسَلَّلُونَ» می گویند: «تسلل» در آیه مورد بحث، به معنای این است که کسی خود را از زیر باری و تکلیفی، به طوری آرام آرام بیرون بکشد که دیگران نفمند.

سوم:

و درباره «لِوَاذًا» می گویند: «لواذا به معنای ملاوذه است؛ و ملاوذه آن است که انسانی به غیر خود پناهنده شده، خود را پشت سر او پنهان کند.

چهارم:

و در ادامه می فرمایند: معنای آیه این است که: خدای عزوجل از میانه شما آن کسانی را که از ما بین مردم، با حیله و تزویر بیرون می شوند، درحالی که به غیر خود پناهنده می شوند و به این وسیله خود را پنهان می کنند، و هیچ اعتنایی به دعوت رسول ندارند، می شناسد... آیه شریفه کسانی را که از امر و دعوت آن جناب سر می تابند، تحذیر می کند، از اینکه بلائی به آنان برسد، و یا عذابی دردناک.

●●●

چند نکته:

یک:

آیا این آیه، حال و روز ما نیست که هر وقت پای دینداری و هزینه دادن برای آن می رسد، خود را از زیر بار و تکلیف، به طوری آرام آرام بیرون می کشیم که دیگران نفمند؟!

دو:

به اعتقاد نگارنده، دینداری را به نماز، روزه، حج رفتن، ظاهر دیندارانه و... نمی توان شناخت. آن هنگامی دینداریم که در موقعیت های سخت قرار بگیریم و بتوانیم از سه چیز مایه بگذاریم: جان، مال، اعتبار و حیثیت اجتماعی.

کدام یک از ما حاضریم یکی در جامعه، بخاطر دین کمی فشارهای اجتماعی، طعنه ها و کنایه ها را تحمل کنیم؟ یا دست در جیب کنیم، و جان دادن که هیچ! اصلا حرفش را نزن!

سه:

آخر آیه می گوید: مواظب باش! دنیا حساب و کتاب دارد! از زیر بار تکلیف در رفتی، ممکن است كه فتنه‌اى دامنت را بگيرد يا عذاب دردناكی به تو برسد.

چهار:

طبق معمول متن های این وبلاگ، تفسیر این آیه هم کاملا خشک و علمی ارائه شد!

پنج:

خلاصه: آرام آرام از زیر بار مسئولیتی که داری، در نرو!

--------

پی نوشت:

1- رجوع کنید به: تفسیر المیزان، جلد 15، صفحه 237

بگذار چرخ روزگار بگردد.../درباره انتخابات ریاست جمهوری(2)

younnos — Mon, 29 Jun 2009 11:43:18 GMT

یه کمی مقدمه:

یکی از مباحثی که در این چند روز اخیر در بین کسانی که دغدغه ی مصالح کشور را دارند مطرح است، این است که آیا اتفاقات اخیر برای کشور فقط هزینه داشته یا آن که دستاوردهایی هم داشته است؟ این موضوع در این چند روز فکر راقم سطور را نیز درگیر کرده بود. به اعتقاد نگارنده، در سالهای گذشته، به خصوص بعد از دوم خرداد 76، هر چه زمان طی شده است بسیاری از مسائل و ابهامات آشکار شده و بسیاری از جریانات و گروهها درون خود را نشان داده اند. این اتفاقات اگر چه با التهاب همراه است اما بسیار بهتر است از زمانی که جامعه همچون مردابی می ماند که اگر چه زیر آن پر از تعفن بود اما همه از آن بی خبر بودیم. هر چه این تعفن بیشتر خود را بنمایاند، به سلامت جامعه کمک خواهد کرد. و به قول معروف، هر چه چرخ روزگار می چرخد پاکی ها و ناپاکی ها بیشتر خود را می نمایانند؛ پس بگذار چرخ روزگار بگردد چرا نگرانی؟...

اول: دروغ گوی بزرگ:

بگذار چرخ روزگار بگردد و ببینیم که همان کسانی که در تبلیغات انتخاباتی، طرف مقابل خود را به دروغ گویی متهم می کردند، بزرگترین دروغ سالیان اخیر صحنه سیاست ایران را گفتند: تقلب در انتخابات!

این دروغ گویی بزرگ و نام عامل آن در تاریخ ایران ثبت خواهد شد.

دوم: شخصیت ارزشی جناح چپ:

بگذار چرخ روزگار بگردد و ببینیم کسی که روزگاری او را شخصیت ارزشی جناح چپ می پنداشتیم(همان کسی که من به محض آن که مطلع شدم از او کتابی به نام پنج گفتار در بازار است، آن را خریدم و با اشتیاق خواندم) نه تنها ویژگی ارزشی بودن و تدین را ندارد که حتی مراعات اخلاق و مصالح ملی را نیز بر خود فرض نمی داند.

سوم: قانون شکنی

بگذار چرخ روزگار بگردد و ببینیم کسی که در انتخابات، طرف مقابل خود را به بی قانونی متهم می کرد و می گفت «قانون را باید رعایت کرد ولو به طور صوری»، خود در کمتر از یک روز پس از انتخابات، قانون شکن شد!

وی حتی حاضر نشد «ولو به طور صوری» به شورای نگهبان شکایت کند و پس از آن که از شکایت خود نتیجه نگرفت بازی خود را شروع کند بلکه از همان صبح شنبه، طرح خود را کلید زد.

چهارم: بی اخلاقی و اعمال خلاف انسانیت

بگذار چرخ روزگار بگردد و ببینیم کسانی که خود را به انسانیت و اخلاق پایبند می دانستند، خود غیر اخلاقی ترین کارها را برای رسیدن به قدرت انجام می دهند.

بازی غیر اخلاقی آنها از همان ابتدا کاملا معلوم بود:

قدم یکم: زمزمه این که اگر موسوی رای نیاورد، وقایع تلخی اتقاق خواهد افتاد. مثلا صحبتهای همسر هاشمی را ببینید.

قدم دوم: جمع کردن خبرنگاران توسط موسوی و تبریک دسته گل برای خود فرستادن! که ایها الناس من رییس جمهورم؛ و القا این که پس اگر فردا رای من پایین بود، حتما و حتما تقلب شده است.

قدم سوم: متهم کردن برگزار کنندگان به تقلب، در اولین زمان ممکن.

قدم چهارم: لجن مال کردن رای 24 میلیونی. (کاری که مخالفان خاتمی آن هنگامی که وی رای بیست میلیونی آورد انجام ندادند؛ کاری که حقیقتا ناجوانمردی است.)

قدم پنجم: طرح ریزی آشوب خیابانی و دادن بیانیه های متعدد و تذکر به نیروی انتظامی که با معترضان نباید برخورد تند صورت گیرد. و سکوت در قبال اغتشاش گران؛ گویی همه افراد به خیابان ریخته، معترض هستند و هیچ فرد آشوبگری وجود ندارد.

قدم ششم: عزا گرفتن برای همان کسانی که خود به کشتن داده اند. این قدم واقعا شرم آور است. از همان ابتدا معلوم است که به خیابان کشاندن مردم باعث زد و خورد شدید و عکس العمل های تند از طرفین خواهد بود. استفاده ابزاری از کشته شدن افرادی که خود به کشتن داده اند، یک جنایت است. آیا از همان ابتدا راه قانونی بسته و غیر قابل پیمودن بود؟ موسوی در به کشتن دادن هموطنان ما شریک جرم قاتلان است. موسوی بخاطر تحریک و به خیابان کشاندن هزاران نفر از مردمی که صادقانه از او حمایت کرده بودند، اما بی خبر از پشت پرده ها بودند، مقصر است. تاریخ از او به خوبی یاد نخواهد کرد. چه راحت سیاستمداران خود را به باد می دهند و نام خود را در فهرست شخصیت های ننگین تاریخ ثبت می کنند! موسوی با دست خود، حیثیت خود را به باد داد. به فرض که چهار روزی هم با بیانیه های آبکی چهار نفر را به خیابان بریزد، آخرش که چه؟ بالاخره که مسائل آشکار خواهد. پاسخ مردم را چه خواهد داد؟ پاسخ به تاریخ را چه خواهد کرد؟ پاسخ خونهای ریخته شده را چگونه خواهد داد؟

قدم هفتم: این قدم مربوط به چهار سال آینده است. آنها می خواهند چهار سال متوالی، پتک دولت تقلبی را بر سر مخالفان خود بکوبند و خود را از مرگ سیاسی که در انتظارشان است برهانند.

پنجم: با حماقت چه باید کرد؟

بگذار چرخ روزگار بگذرد و ببینیم بالاخره برخی نهادهای انقلابی کی از تحمیل هزینه به انقلاب دست بر می دارند. تا کی باید بخاطر بی حساب و کتاب بودن و بی در و پیکری بسیج، هزینه پرداخت کرد؟ چرا باید دوباره واقعه کوی دانشگاه تهران تکرار شود؟ چقدر حماقت؟

من توجه دارم که:

- بسیج در مهار اغتشاشات زحمات زیادی را متحمل شد. دهها کشته و زخمی در این جریان به این نیروی مردمی تحمیل شد.(سردار فضلی از زخمی شدن 300 نفر و کشته شدن 8 بسیجی اطلاع داد.)

- اگر بسیج نبود مطمئنا هزینه های جانی و مالی مردم بیشتر بود.

- کینه رسانه های خارجی نسبت به بسیج، و پوشش راست و دروغ عملکرد این نیرو نشان از آن دارد که بسیج برای آنها حائز اهمیت است و بدان حساسند.

- این رسانه ها با ناجوانمردی فقط ایرادات بسیج را باز گو می کنند در حالی که موارد متعدد از کشتن، ضرب و شتم شدید و غیر انسانی، پرت کردن آنها از پل عابر پیاده، و حتی سوزاندن این نیروها گزارش شده است. چرا این موارد را رسانه های خارجی با آب و تاب بیان نمی کنند؟

اما با تمام این اوصاف، کوچکترین حرکت خلاف اخلاق و دین از سوی بسیج پذیرفتنی نیست و هزینه های سنگینی بر گرده انقلاب می گذارد. از این جهت ساماندهی و آموزش نیروهای بسیج ضرورتی اجتناب ناپذیر است.

ششم: چرا موسوی تن به این بازی غیر اخلاقی داد؟

ممکن است کسانی بگویند شاید موسوی حقیقتا دچار اشتباه شده و واقعا می پندارند رای آورده است. اما حقیقت آن است که هر کسی از سیاست مطلع باشد می داند که پیش از انتخابات، هر روز نتایج نظرسنجی روی میز کاندیداهاست و آنها پیش از روز رای گیری به خوبی می دانند که چه میزانی از آرای مردم را کسب خواهند کرد. از اینجا این پرسش مهم پیش می آید که: چرا موسوی تن به این بازی غیر اخلاقی داد؟

...چون شمع بسوزم و راه را براى دیگران روشن کنم

younnos — Sun, 21 Jun 2009 16:30:18 GMT

جدید: این وبلاگ را حتما ببینید: خشونت سانسور شده

من مسئولیت تام دارم که در مقابل شداید و بلایا بایستم، تمام ناراحتى‏ها را تحمل کنم، رنج‏ها را بپذیرم، چون شمع بسوزم و راه را براى دیگران روشن کنم، به مردگان روح بدمم. تشنگان حق و حقیقت را سیراب کنم.

اى خداى بزرگ، من این مسئولیت تاریخى را در مقابل تو به گرده گرفته‏ام و تنها تویى که ناظر اعمال منى و فقط تویى که به او پناه مى‏جویم و تقاضاى کمک مى‏کنم.

اى خدا، من باید از نظر علم از همه برتر باشم تا مبادا که دشمنان مرا از این راه طعنه زنند. باید به آن سنگ‏دلانى که علم را بهانه کرده و به دیگران فخر مى‏فروشند ثابت کنم که خاک پاى من هم نخواهند شد. باید همه آن تیره‏دلانِ مغرور و متکبر را به زانو درآورم، آن‏گاه خود خاضع‏ترین و افتاده‏ترین فرد روى زمین باشم.

اى خداى بزرگ، این‏ها که از تو مى‏خواهم چیزهائیست که فقط مى‏خواهم در راه تو به‏کار اندازم و تو خوب مى‏دانى که استعداد آن را داشته‏ام. از تو مى‏خواهم مرا توفیق دهى که کارهایم ثمربخش شود و در مقابل خَسان سرافکنده نشوم.

من باید بیش‏تر کار کنم، از هوى و هوس بپرهیزم، قواى خود را بیش‏تر متمرکز کنم و از تو نیز اى خداى بزرگ مى‏خواهم که مرا بیش‏تر کمک کنى.

تو اى خداى من، مى‏دانى که جز راه تو و کمال و جمال تو آرزویى ندارم، آن‏چه مى‏خواهم آن چیزى است که تو دستور داده‏اى و مى‏دانى که‏عزت و ذلت به دست توست و مى‏دانم که بى‏تو هیچ‏ام و خالصانه از تو تقاضاى کمک و دستگیرى دارم.

1 سپتامبر 1961

یادداشتهای آمریکا

ملتى که بزرگ‏ترین طاغوت‏ها را به زیر کشیده است و بزرگ‏ترین ارتش‏ها را شکسته، قادر است که به مشکلات فرعى غلبه کند. وجود مشکلات براى تکامل یک نهضت ضرورى است. آن را مى‏پرورد و قوى مى‏کند.

سنت خدا بر این قرار دارد که مبارزه حق با باطل همیشگى باشد و تکامل از خلال مبارزه به‏دست آید. مردم در خلال سختى‏ها و مشکلات پخته و آزموده مى‏شوند. آسایش و راحتى و موفقیت همیشه رخاء و سستى و عقب‏ماندگى به‏وجود مى‏آورد. غنى و بى‏نیازى و پیروزى دائمى ایجاد فساد و طغیان مى‏کند، اِنَّ الاِنسانَ لَيَطغى اَن رَآهُ استَغنى…

اگر آدمى همیشه در بستر حریر بخوابد، و همیشه هماى سعادت را در آغوش بگیرد، و همیشه در همه مبارزات پیروز باشد آن‏گاه لذت پیروزى و سعادت او از بین خواهد رفت و آدمى از تکامل باز خواهد ماند.

اسفند 1357

یادداشتهای ایران

او دست در لانه زنبورها کرده است/ درباره انتخابات ریاست جمهوری(1)

younnos — Wed, 27 May 2009 13:48:18 GMT

فضای انتخابات این دوره نیز به نوبه خود مسائل خاص و همچنین تجربیاتی جالب دارد. به دلیل مشغله های فراوانی که دارم خیلی فرصت نوشتن ندارم؛ سعی می کنم در فرصت باقیمانده تا انتخابات، نکاتی را به صورت فهرست وار بنویسم:

اول:

طیف کسانی که از آقای میرحسین موسوی حمایت می کنند این شائبه را ایجاد می کند که اگر ایشان رای بیاورد، اوضاع به دوران قبل بازگردد. به عنوان مثال، آقای بیژن زنگنه در دولت های متوالی، وزارت جهاد سازندگی، وزارت نیرو و وزارت نفت را تجربه کرده است. (و این یعنی تخصص گرایی!)

در دوران ریاست جمهوری آقایان هاشمی رفسنجانی و خاتمی، سمتها و پستهای مختلف بین افراد دائما رد و بدل می شد و افراد توانا و نخبه به سختی می توانستند در این حلقه ی معدود و مافیایی که ایجاد شده بود وارد شوند.

مردم اگر چه در دوم خرداد 76 می خواستند به تغییر وضع موجود رای دهند، نادانسته وضع موجود را تثبیت کردند چرا که کارگزاران و حامیان هاشمی، در کابینه خاتمی به کار خود ادامه دادند. علت بسیاری از دشمنی ها علیه احمدی نژاد هم کنار زدن همین حلقه معدود مدیران سابق است. چرا که می دانند با ادامه کار دولت کنونی احتمال دارد برای همیشه از گردونه قدرت و منافع مادی و سیاسی لذیذ آن محروم شوند.

دوم:

برخی اهل فرهنگ و روشنفکران هم از وضعیت کنونی اظهار ناخرسندی می کنند. (بیانیه یکی از روشنفکران را از اینجا بخوانید.) نویسنده محترم یاد شده در بیانیه خود، علت حمایت از کاندیدای مورد نظر خود را این موضوع بیان کرده است که « در سالیان اخیر، بی اخلاقی در کشور بیداد می کند.»

چند پرسش در اینجا مطرح می شود: چرا این نویسنده گرامی آن هنگامی که برخی اهل سیاست دوم خرداد در رسانه هایی که زیر نظر دوستان ایشان مانند سعید.ح، اکبر.گ، عبداله. ن و... مطالب به دور از رعایت اخلاق منتشر می کردند احساس خطر نکرد؟ چرا هنگامی که اکبر.گ (که ایشان در سخنرانی های خود از وی با عنوان دوست بزرگوار یاد کرده است) در خارج از کشور در مقالات خود بدیهی ترین اصول اخلاقی را زیر سوال می برد نگران از بین رفتن اخلاق نشدند؟ سکوت در مقابل بی اخلاقی های جناح خود، و داد زدن در برابر بی اخلاقی های جناح مقابل چه توجیهی دارد؟

به اعتقاد نگارنده، همانطور که استفاده ابزاری از دین صحیح نیست، استفاده ابزاری از اخلاقیات و اصول انسانی برای پیش بردن اهداف جناحی هم ستم به اخلاق است.

سوم:

آقای میرحسین موسوی می گوید چون در این زمان احساس خطر کرده به میدان آمده است. آیا ایشان در زمان برنامه های نامناسب توسعه در دوران هاشمی و خاتمی که به دلیل غیر بومی بودن و در نظر نگرفتن شرایط خاص ایران، هم به نابسامانی فرهنگی و اجتماعی انجامید و هم آلوده به فساد مالی برخی مسئولان و مدیران بود احساس خطر نمی کرده است؟ البته ایشان پاسخهایی داده است که قانع کننده نبوده و اگر در آینده فرصت شد بدانها هم خواهم پرداخت.

چهارم:

ایشان موضوع نبود آزادی های مدنی را در دستور کار تبلیغات خود قرار داده است. آیا در دهه 60 و دوران نخست وزیری ایشان آزادی ها محدودتر بود یا اکنون؟

پنجم:

کاندیدای یاد شده، کمک به فلسطین و لبنان در سیاست خارجی این دولت را مورد انتقاد قرار داده است. آیا در دوران جنگ تحمیلی که ایشان نخست وزیر بوده است ایران از لبنان حمایت نمی کرده است؟ هدف راقم این سطور بیش از آن که دفاع از دولت کنونی باشد آن است که در صحنه انتخابات، بی اخلاقی های فراوانی(بعضا به نام دفاع از اخلاق) صورت می گیرد که نمی توان از کنار آنها گذشت.

ششم:

احمدی نژاد نه قهرمان است، نه منجی، نه معجزه هزاره سوم و نه هیچ چیز دیگری از این قبیل؛ حتی می توان نقاط ضعف زیادی را از عملکرد او لیست کرد؛ اما مهم آن است که او دست در لانه زنبورها کرده است.

ادامه دارد...

چراغ

younnos — Sun, 05 Apr 2009 18:27:18 GMT

بدترین و خطرناکترین جملات اینست: «همه این جورند».

تولستوی