سخنرانی های احمدی نژاد در سفر اخیر به آمریکا،سخنانی بود در شان یک رییس جمهور برخاسته از انقلاب ایران و همچنین حرفهایی که مدتها بود در گلوی بچه های انقلابی گیر کرده بود و کسی بیان نمی کرد.

هنوز طعم تلخ سخنرانی های رییس جمهور سابق را فراموش نکرده ایم آن زمانی که در یکی از دانشگاه های آلمان در پاسخ به سوالی درباره دموکراسی در ایران پاسخ داد که شما در این راه بسیار جلوتر هستید و ما اول راهیم.(نقل به مضمون)

وقتی رییس جمهور کشوری، فرهنگ کشورش را به هیچ نگیرد چه انتظار از دیگران؟

اگر نبود ترس و حیای از بچه های انقلابی، سر خود را نیز کج می کردند و بابت عقب ماندگی فرهنگی ما ایرانیان از اروپاییها عذر می خواستند و از آنها به عنوان خدای فرهنگ و تمدن، می خواستند که بخاطر این عقب افتادگی از سر ملاطفت با ما برخورد کنند!

گویی حقیقتا دموکراسی درغرب وجود دارد و آنچه در تئوری ها بافته اند در عمل نیز اجرا می شود.

کیست که نداند سیاستمداران اروپایی مدتهاست با کنترل رسانه ای به استحمار مردم خود مشغولند و چنان اطلاعات را کنترل می کنند که مردم همان را می اندیشند که آنها می خواهند؟

نه فرهنگ غربی آنچنان قابل تقدیر است که بعضی می اندیشند و نه فرهنگ ما آنچنان ضعیف و نحیف که حرفی برای گفتن نداشته باشد.

معضلات فرهنگی ما کم نیست اما قوت بنیان های آن ،چنان هست که ادعا کنیم برای دنیا حرفی برای گفتن داریم.

و تمدن غرب همان است که خبرنگاران بی شرم آن، رییس جمهور را برای رعایت نکردن حقوق همجنس بازان در ایران به چالش می کشند.

مگر غرب چه تفاوتی با قوم لوط دارد که بارها و بارها خداوند در قرآن آنها را لعن و نفرین کرده است. این گونه اتفاقات را باید نشانه های به ته خط رسیدن غرب تلقی کرد، چه عده ای باور بکنند یا نه.

به احمدی نژاد باید دست مریزاد گفت بعد از چند سال که عده ای، چنان فرهنگ مدرن را به خورد جوانان می دادند که فقط بحث از دموکراسی و آزادی- آن هم به سبک غربی- و... فضای جامعه را گرفته بود، بار دیگر ما را با ادبیات انقلابی مانوس کرد.