جدید: این وبلاگ را حتما ببینید: خشونت سانسور شده

من مسئولیت تام دارم که در مقابل شداید و بلایا بایستم، تمام ناراحتى‏ها را تحمل کنم، رنج‏ها را بپذیرم، چون شمع بسوزم و راه را براى دیگران روشن کنم، به مردگان روح بدمم. تشنگان حق و حقیقت را سیراب کنم.

اى خداى بزرگ، من این مسئولیت تاریخى را در مقابل تو به گرده گرفته‏ام و تنها تویى که ناظر اعمال منى و فقط تویى که به او پناه مى‏جویم و تقاضاى کمک مى‏کنم.

اى خدا، من باید از نظر علم از همه برتر باشم تا مبادا که دشمنان مرا از این راه طعنه زنند. باید به آن سنگ‏دلانى که علم را بهانه کرده و به دیگران فخر مى‏فروشند ثابت کنم که خاک پاى من هم نخواهند شد. باید همه آن تیره‏دلانِ مغرور و متکبر را به زانو درآورم، آن‏گاه خود خاضع‏ترین و افتاده‏ترین فرد روى زمین باشم.

اى خداى بزرگ، این‏ها که از تو مى‏خواهم چیزهائیست که فقط مى‏خواهم در راه تو به‏کار اندازم و تو خوب مى‏دانى که استعداد آن را داشته‏ام. از تو مى‏خواهم مرا توفیق دهى که کارهایم ثمربخش شود و در مقابل خَسان سرافکنده نشوم.

من باید بیش‏تر کار کنم، از هوى و هوس بپرهیزم، قواى خود را بیش‏تر متمرکز کنم و از تو نیز اى خداى بزرگ مى‏خواهم که مرا بیش‏تر کمک کنى.

تو اى خداى من، مى‏دانى که جز راه تو و کمال و جمال تو آرزویى ندارم، آن‏چه مى‏خواهم آن چیزى است که تو دستور داده‏اى و مى‏دانى که‏عزت و ذلت به دست توست و مى‏دانم که بى‏تو هیچ‏ام و خالصانه از تو تقاضاى کمک و دستگیرى دارم.

1 سپتامبر 1961

یادداشتهای آمریکا

ملتى که بزرگ‏ترین طاغوت‏ها را به زیر کشیده است و بزرگ‏ترین ارتش‏ها را شکسته، قادر است که به مشکلات فرعى غلبه کند. وجود مشکلات براى تکامل یک نهضت ضرورى است. آن را مى‏پرورد و قوى مى‏کند.

سنت خدا بر این قرار دارد که مبارزه حق با باطل همیشگى باشد و تکامل از خلال مبارزه به‏دست آید. مردم در خلال سختى‏ها و مشکلات پخته و آزموده مى‏شوند. آسایش و راحتى و موفقیت همیشه رخاء و سستى و عقب‏ماندگى به‏وجود مى‏آورد. غنى و بى‏نیازى و پیروزى دائمى ایجاد فساد و طغیان مى‏کند، اِنَّ الاِنسانَ لَيَطغى اَن رَآهُ استَغنى…

اگر آدمى همیشه در بستر حریر بخوابد، و همیشه هماى سعادت را در آغوش بگیرد، و همیشه در همه مبارزات پیروز باشد آن‏گاه لذت پیروزى و سعادت او از بین خواهد رفت و آدمى از تکامل باز خواهد ماند.

اسفند 1357

یادداشتهای ایران

فضای انتخابات این دوره نیز به نوبه خود مسائل خاص و همچنین تجربیاتی جالب دارد. به دلیل مشغله های فراوانی که دارم خیلی فرصت نوشتن ندارم؛ سعی می کنم در فرصت باقیمانده تا انتخابات، نکاتی را به صورت فهرست وار بنویسم:

اول:

طیف کسانی که از آقای میرحسین موسوی حمایت می کنند این شائبه را ایجاد می کند که اگر ایشان رای بیاورد، اوضاع به دوران قبل بازگردد. به عنوان مثال، آقای بیژن زنگنه در دولت های متوالی، وزارت جهاد سازندگی، وزارت نیرو و وزارت نفت را تجربه کرده است. (و این یعنی تخصص گرایی!)

در دوران ریاست جمهوری آقایان هاشمی رفسنجانی و خاتمی، سمتها و پستهای مختلف بین افراد دائما رد و بدل می شد و افراد توانا و نخبه به سختی می توانستند در این حلقه ی معدود و مافیایی که ایجاد شده بود وارد شوند.

مردم اگر چه در دوم خرداد 76 می خواستند به تغییر وضع موجود رای دهند، نادانسته وضع موجود را تثبیت کردند چرا که کارگزاران و حامیان هاشمی، در کابینه خاتمی به کار خود ادامه دادند. علت بسیاری از دشمنی ها علیه احمدی نژاد هم کنار زدن همین حلقه معدود مدیران سابق است. چرا که می دانند با ادامه کار دولت کنونی احتمال دارد برای همیشه از گردونه قدرت و منافع مادی و سیاسی لذیذ آن محروم شوند.

دوم:

برخی اهل فرهنگ و روشنفکران هم از وضعیت کنونی اظهار ناخرسندی می کنند. (بیانیه یکی از روشنفکران را از اینجا بخوانید.) نویسنده محترم یاد شده در بیانیه خود، علت حمایت از کاندیدای مورد نظر خود را این موضوع بیان کرده است که « در سالیان اخیر، بی اخلاقی در کشور بیداد می کند.»

چند پرسش در اینجا مطرح می شود: چرا این نویسنده گرامی آن هنگامی که برخی اهل سیاست دوم خرداد در رسانه هایی که زیر نظر دوستان ایشان مانند سعید.ح، اکبر.گ، عبداله. ن و... مطالب به دور از رعایت اخلاق منتشر می کردند احساس خطر نکرد؟ چرا هنگامی که اکبر.گ (که ایشان در سخنرانی های خود از وی با عنوان دوست بزرگوار یاد کرده است) در خارج از کشور در مقالات خود بدیهی ترین اصول اخلاقی را زیر سوال می برد نگران از بین رفتن اخلاق نشدند؟ سکوت در مقابل بی اخلاقی های جناح خود، و داد زدن در برابر بی اخلاقی های جناح مقابل چه توجیهی دارد؟

به اعتقاد نگارنده، همانطور که استفاده ابزاری از دین صحیح نیست، استفاده ابزاری از اخلاقیات و اصول انسانی برای پیش بردن اهداف جناحی هم ستم به اخلاق است.

سوم:

آقای میرحسین موسوی می گوید چون در این زمان احساس خطر کرده به میدان آمده است. آیا ایشان در زمان برنامه های نامناسب توسعه در دوران هاشمی و خاتمی که به دلیل غیر بومی بودن و در نظر نگرفتن شرایط خاص ایران، هم به نابسامانی فرهنگی و اجتماعی انجامید و هم آلوده به فساد مالی برخی مسئولان و مدیران بود احساس خطر نمی کرده است؟ البته ایشان پاسخهایی داده است که قانع کننده نبوده و اگر در آینده فرصت شد بدانها هم خواهم پرداخت.

چهارم:

ایشان موضوع نبود آزادی های مدنی را در دستور کار تبلیغات خود قرار داده است. آیا در دهه 60 و دوران نخست وزیری ایشان آزادی ها محدودتر بود یا اکنون؟

پنجم:

کاندیدای یاد شده، کمک به فلسطین و لبنان در سیاست خارجی این دولت را مورد انتقاد قرار داده است. آیا در دوران جنگ تحمیلی که ایشان نخست وزیر بوده است ایران از لبنان حمایت نمی کرده است؟ هدف راقم این سطور بیش از آن که دفاع از دولت کنونی باشد آن است که در صحنه انتخابات، بی اخلاقی های فراوانی(بعضا به نام دفاع از اخلاق) صورت می گیرد که نمی توان از کنار آنها گذشت.

ششم:

احمدی نژاد نه قهرمان است، نه منجی، نه معجزه هزاره سوم و نه هیچ چیز دیگری از این قبیل؛ حتی می توان نقاط ضعف زیادی را از عملکرد او لیست کرد؛ اما مهم آن است که او دست در لانه زنبورها کرده است.

ادامه دارد...