صبح از خواب پا میشوی، صبحانه می خوری، بعد می روی سرکار. ظهر صرف ناهاروبعد دوباره کار... سرت را بالا میکنی می بینی سیکل زندگی تو شده این:بخور تا بتوانی کار کنی ،کارکن تا درآمد داشته باشی وبتوانی بخوری وبا لذت زندگی کنی! والبته چه بسیارانسانهایی که حد نهایی لذت وغایت زندگی آنها همین زندگی یکنواخت مرداب واراست ،واگر چون وچرایی بکنی آوار اعتراض روی سرت خراب می شود که "چرا با خوش بودن مخالفی؟" اما مراد نفی لذت جسمانی نیست که همه به حکم انسان بودن به آن تعلق خاطر دارند ،بلکه بسنده کردن به آن بس عجیب است. واژه ها برخی موارد مفاهیم را که نمی رسانند خود مانع فهم هم می شوند. خوشی مشترک لفظی است،همه انسانها می گویند خوش بودن،اماهرکسی برای آن معنایی داردومصداقی. شادی برای مثلاعارف معنایی می دهد که برای من وتوقابل ادراک نیست،و شادی من وتوبرای او اصلا شادی نیست که از ترک آن غمی داشته باشد. بگذریم . اما با این زندگی مرداب وار چه باید کرد ؟آنها که از این زندگی گذر کرده اند چه کرده اند؟یک کلام: انتخاب کرده اند. درایام زندگی" درمسیر  نفحه های حق قرار گرفتن " را انتخاب کرده اند. یک بله به لطف حق گفته اند.همین.- وچه بسیار انسان ها که دراین انتخاب مانده ایم.- (ان لربکم فی ایام دهرکم نفحات الا فتعرضوا لها)

گوش وهش داریداین اوقات را     در  ربایید    این   چنین   نفحات   را

نفحه  آمد مر شما رادید و رفت    هرکه را می خواست جان بخشیدورفت

نفحه  دیگر  رسید، آگاه   باش     تا  از این  هم  وانمانی   خواجه  تاش

این انتخاب فقط" درمسیرلطف" قرار گرفتن است وبس:

به سعی خودنتوان برد پی به گوهرمقصود

خیال باشد کاین کار بی حواله برآید

ازپرهیزگاری بدون لطف حق هیچ ساخته نیست.هاکسلی می گوید:« فیض والهام وقتی،و تا حدی،ارزانی می شود که انسان دست ازاراده خود بکشد وخودرا،دم به دم،وازطریق خویشتنداری ووارستگی مدام،به اراده خداتسلیم کند.»

ونتیجه تقوای بی لطف از نظراو اینچنین:« فضیلتی که محبت ومعرفت خداهمراهی وتکمیلش کندچیزی است یکسره متفاوت باپرهیزکاری کاتبان وفریسیان،که به نظر مسیح ،ازجمله بدترین شروراخلاقی بود.تصلب،تعصب،سختگیری وبی رحمی وعجب معنوی- اینها پیامدهای جانبی ومتعارف جریان اصلاح نفس خویشتندارانه وصبورانه اند که بوسیله مساعی شخصی[وبدون لطف حق ] انجام می گیرد. »

تکیه برتقوا ودانش در طریقت کافریست

رهرو گرصدهنر دارد توکل بایدش

ومگر کسی با عزم واراده خود ازاین مرداب رسته است؟(مولاعلی (ع):عرفت الله بفسخ العزائم وحل العقود) باید عزم کنیم که دیگر عزم نکنیم.

این حروفِ حال هات از نسخ اوست                         عزم وفسخت هم زعزم و فسخ اوست   

والبته لسان الغیب ازکوشش هم غافل نبوده وبهانه دست روحهای کم اراده نداده است، آنجا که می فرماید:

گرچه وصالش نه به کوشش دهند       هرقدر ای دل که توانی بکوش