●

این مرد را دوست دارم نه بخاطر آن که ولی فقیه است، که درباره این تئوری چندان نمی دانم که بخواهم از آن دفاع کنم؛ او را دوست دارم چون «در عمل» پای بیان حقیقت و عمل به آن چه حق می داند ایستاده است. برای من که رشته فلسفه هستم و هر روز از این نویسنده و از آن استاد دانشگاه می شنوم که از حقیقت «می گویند» اما آن را پای نفس خود، منافع خود، منافع جناح و حزب خود و... قربانی می کنند، این «مردِ عمل» در این دیار خوش درخشیده است. بیان حقیقت و تقریر آن از همه بر می آید، کجاست آن که در این راه از جان و مال و آبروی خود بگذارد.

همای گو مفکن سایه شرف هرگز

بر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

●

او تنها کسی است که اهل سیاست آمریکا و انگلیس، از بلر و براون و اوباما و بوش و... بگیر (که این تنها کشور باقیمانده در راه مقاومت را هم می خواهند ببلعند) تا اهل عیاشی و رقاصه ها و رجاله های مترف بالاشهری ( که می خواهند ایران بشود ایران دوره پهلوی با همان کاباره ها، یا دبی با آن دیسکوها، و...) همه و همه منتظرند تا او کمرش خم شود. و الحق با همه حماقت خوب فهمیده اند که این تار موی دینداری در جمهوری اسلامی، در این آخرین کشورِ پایبند به نهضت انبیا در آخر دَور مدرن، به چه کسی بسته است.

می گویم «مرد» چون کم نیستند یارانی از خمینی که باختند، از قائم مقامش تا نخست وزیرش، رییس مجلسش، رییس بنیاد شهیدش... و همه را یک کلام: «دنیا» برد اما او هنوز ایستاده است.

●

در این ماجراهای اخیر باز هم او بُرد. «بدعت» باج خواهی و خلاف قانون رفتن را شکست؛ زیر بار زور نرفت؛ و بر خلاف بسیاری از مسئولان محترم کشور که رای و نظر بالاشهری ها برایشان مهم است و خود را بدان ها محتاج می دانند، این ملت را فدای مترفین (به استفاده از این واژه اصرار دارم.) نکرد. اگر در مقابل اصحاب قدرت، رای 24 میلیون را فدا می کرد، تاریخ درباره او چه می گفت؟

این همه هزینه او نیز از همین جاست: مصالحه نکردن با اهل قدرت و پول.

اهمیت این عملکرد او نه امروز که در آینده و در مقیاسی تاریخی درک خواهد شد.

●

هرزه گویی اهل سیاست و قلمی که خواب تبدیل شدن ایران به یکی از اقمار غرب را می بینند هم این مرد را نشکسته است و نخواهد شکست. از آن نویسنده تاریخ مصرف گذشته که آرزوی حکومت فرادینی! (اصلا خود این واژه همه چیز را معلوم می کند!) می کند تا سیاستمداران کهنه کار که حسرت قدرت بر دلشان مانده است، چه شگفت، اندرون خود را بیرون ریختند.

و می دانم که: سخت است با دوستان نادان و بی تدبیر راه طی کردن؛ همانطور که سخت است به رفقای سی ساله اعتماد نداشتن؛ و سخت است دیدن دیکتاتورهای دهه شصت همچون موسوی و خوئینی ها و منتظری و... را در هیات آزادیخواهان؛ و چه کم حافظه ایم در تاریخ!